. . .


เข้าสู่ภาวะเบื่อโลก


. . .


หน่ายเพื่อนบางคน

ด้วยแค่บางเหตุผล

เกลียดคนบางคน

อย่างที่ไม่เคยเกลียดใครมาก่อน


. . .


จนบางทีก็นึกๆ

ว่าคงเป็นกูเองนี่แหละที่แย่


. . .


จะว่าปัญหารุมเร้าก็ไม่เชิง

มันก็ปัญหาซ้ำๆที่พยายามจะจบๆมันไป


. . .


แต่ก็บังเอิญถึงขั้น

เพราะคนที่หน่าย คนที่เกลียด

ก็พร้อมจะดาหน้ามา

พร้อมประโยคที่ทำให้รู้สึกเหนื่อย


. . .


บางทีก็คิด

ว่าเราก็พยายามเข้าใจคนอื่นระดับนึง

ทำไมมันไม่ยอมเข้าใจเรามั่งวะ


. . .


หรือกูเข้าใจยาก

หรือกูคิดแต่เข้าข้างตัวเอง


. . .


ไม่รู้จริงๆ


. . .


ตอนนี้อยากใช้ชีวิตนิ่งๆ

ไม่อยากสนใจคนอื่น

ซ้ำจะรำคาญคนที่สนใจเราเกินไป


. . .


แย่จริงๆ ชีวิตกู

ท้อว่ะ..


. . .


อยากทำความเข้าใจ

ความรู้สึกที่ผ่านมา

และอยากจะก้าวไปข้างหน้า

อย่างไตร่ตรอง


. . .


ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำและที่จะทำ

จะทำได้แค่ไหน

และไม่รู้ว่ามันจะทำร้ายใครบ้าง


. . .


แต่ถ้าคิดว่าคิดดีแล้ว

เราคงต้องทำ


. . .


ขอแค่อย่างเดียว

เข้าใจกูซักคน

ไม่ดูถูกกูอย่างที่ใครๆทำ


. . .


ถึงแม้บุคคลเหล่านั้นจะไม่ได้เจตนา

แต่แมร่ง บ่อยเกินไป


. . .


ขอแค่เข้าใจ และเชื่อกูบ้าง


. . .